Als een schip op drift; van rusteloos naar kalmte
Soms voel ik mij als een speelbal van de woeste golven. Het werd een doorbraakmoment tot een PAUZE.
Recent voelde ik mij ineens verloren, als een schip op drift, een driftend schip in een storm. Stuurloos, rusteloos, als een speelbal van de hoge woeste golven. Door de storm is het schip stuurloos geraakt en kan ik mijn positie niet meer bepalen. Als kapitein weet ik nu niet zo goed waar ik precies ben en waar ik naar toe ga. Weliswaar dacht ik te weten waar ik naar toe zou gaan, maar nu ik geen controle meer heb over mijn schip, weet ik niet waarheen de golven en stromingen mij brengen. Het is een stevig schip, dus we zullen niet zomaar vergaan.
Het gevoel van onrust/rusteloosheid is mij niet vreemd. Het is geen basisgevoel, maar wel een gevoel ik vaker heb. Maar nu ervaar ik het toch iets anders. Dit keer ‘vluchtte’ ik niet in iets anders doen, liet ik mij niet verleiden tot iets anders of toegeven aan een afleiding. Ik even een momentje van rust – pauze – nam om van de warmte van de zon te genieten. Ik bleef dus even in die emotie van rusteloosheid zitten. Wat er gebeurde was dat het die onrust behoorlijk aanwakkerde met een impuls van 'ik moet iets doen, ik moet - ervan weg - bewegen', maar nieuwsgeirig gewordne hield ik stand. Na een tijdje veranderde er iets, de onrust maakte plaats voor een stilte, een overgave. Er kwam een bepaalde rust voor in de plaats kwam en de impuls om dit verhaal te schrijven.
Even 'niet doen' was al een hele stap die ik onverwacht en impulsief nam. Als een moment van overgave aan dat gevoel van stuurloosheid wat die rusteloosheid veroorzaakt.
Even niet doen ≠ niets doen
Ook diende de vraag zich aan of die kapitein ergens bezorgd om of bang voor is, en zo ja, wat dan?
Die kapitein is bang voor het niet weten hoe zijn reis zal verlopen en waar hij terechtkomt en die angst maakt hem onzeker en rusteloos. En hij is bezorgd dat hij zijn taak niet kan volbrengen, het schip met de kostbare lading tijdig en veilig in de haven brengen. Natuurlijk weet hij dat hij mag vertrouwen op zijn talenten en vaardigheden; hij is niet voor niets kapitein op zo’n groot schip. Die verantwoordelijkheid kan hij dragen en toch, die zorg/angst die is er in dit soort momenten van onstuimigheid. Tegelijkertijd houdt het hem alert, mits hij zijn rust kan bewaren. Het maakt hem ook meer opgewassen tegen dit soort situaties.
Het besef kwam dat ik mij alleen maar kan laten meevoeren. Ik heb geen andere keuze en dat voelt doodeng! Overgave aan het niet-weten voelt doodeng. Natuurlijk kan ik ook niet meebewegen, maar dan doe ik wat ik vaker doe en dat brengt me weer in die vicieuze cirkel van ontwijken, verzet en onrust. Klaarblijkelijk wil die onrust, die rusteloosheid mij iets duidelijk maken.
Neem vaker een PAUZE!
Ik bleef maar doorgaan, mij hoofd was nooit stil, altijd actief, mijn critici bleven maar tetteren. Alsof ik de stilte in mijzelf wilde vermijden. Het is dus de kunst om dit op te merken; op te merken wanneer mijn Ziel STOP zegt en een pauze vraagt en om daaraan toe te geven. Om vervolgens in die pauze opmerkzaam te zijn wat om aandacht vraagt en wat er in mij beweegt en wil bewegen. Welke beweging wil mijn energie nu maken.
Dit vraagt ook om onderscheidingsvermogen en om hieraan gehoor te geven. Al die keren dat ik dit wel deed, kwam er iets moois uit voort dat zich moeiteloos ontvouwde.
-----
Vera Helleman beschrijft in haar boek 'De Emotie Encyclopedie - gevoelens als een navigatiesysteem naar een gelukkig leven' tientallen emoties wat die je willen zeggen. Ik beschouw deze als een perspectief om naar mijn emoties te kijken.
Verloren: Je verloren voelen vertelt je dat je geen richting voelt, omdat je kijkt vanuit de ogen van de ander (wat onmogelijk is). Het vraagt van je om vanuit je innerlijk je balans weer te vinden en wel richting te kiezen. Normaliter kiezen we richting doordat we een duidelijke 'ja' voelen in een bepaalde richting. Dat 'ja' komt van vanuit inspiratie, vreugde of passie.
Rusteloos: Rusteloos vraagt je je natuurlijke stroom tot bewegen te volgen en niet te onderdrukken. Het vraagt je je innerlijke drang tot bewegen de ruimte te laten.
Onrustig (Nerveus, zenuwachtig): Je zenuwen vertellen dat je niet van je eigen A1 moet afwijken. Het vraagt van jou om te achterhalen of het een angstgedachte of een instinctieve sturing is die jou behoudt iets te doen wat niet goed voor je is. Daarvoor moet je terug naar het nu en in verbinding met jezelf.
Rustig (Kalm): Kalmte vertelt je dat bewustzijn jou verkiest als rustbrenger tijdens een situatie die velen beïnvloed. Het vraagt je te verwonderen over je eigen innerlijke communicatie. Het nodigt je uit je daar meer en meer op te vertrouwen. Deze emotie zit in de categorie boosheid; een balanshersteller en reservoir van kracht - manifestatiekracht en daadkracht.